شگاف گسترده میان حامیان ترامپ بر سر مسئله ایران

باشگاه خبرنگاران جوان - در حالی که نشانه‌های میدانی از تشدید تحرکات نظامی آمریکا علیه ایران حکایت دارد، شکاف عمیقی در درون جریان راست‌گرای آمریکا و حتی در بدنه جنبش «ماگا» (MAGA) بر سر احتمال ورود واشنگتن به جنگی تازه در خاورمیانه شکل گرفته است.

«جک هانتر» (Jack Hunter)، تحلیلگر سیاسی و روزنامه‌نگار آمریکایی، در گزارشی به بررسی همین شکاف پرداخته و نشان می‌دهد چگونه صدا‌های مخالف جنگ با ایران در اردوگاه ترامپ به حاشیه رانده شده‌اند.

دولت دونالد ترامپ به نظر می‌رسد بیش از هر زمان دیگری به سمت درگیری نظامی با ایران حرکت می‌کند؛ مسیری که با وجود مخالفت‌های قابل توجه در میان چهره‌های شاخص راست‌گرا، این‌بار با سکوتی معنادار از سوی بسیاری از متحدان پیشین رئیس‌جمهور همراه شده است.

مارجری تیلور گرین (Marjorie Taylor Greene)، نماینده پیشین جمهوری‌خواه، صراحتاً اعلام کرده است: «آمریکایی‌ها نمی‌خواهند با ایران وارد جنگ شوند. آنها به ‘جنگ‌های خارجی بیشتر نه’ و ‘تغییر رژیم نه’ رأی دادند.» سناتور رند پال (Rand Paul) نیز هشدار داده است: «ما حق داریم از نیرو‌های خود دفاع کنیم، اما نمی‌توان با بمباران یک رژیم، آزادی ایجاد کرد.» توماس مَسی (Thomas Massie)، نماینده کنگره، نیز با تأکید بر مخالفت با جنگ، خواستار رأی‌گیری رسمی کنگره در این‌باره شده است.

کرت میلز (Curt Mills)، مدیر اجرایی نشریه «امریکن کنسروتیو» (The American Conservative)، در گفت‌و‌گو با استیو بنن (Steve Bannon) متحد قدیمی ترامپ، اندیشکده نومحافظه‌کار «بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها» (Foundation for Defense of Democracies) را متهم کرده که محرک اصلی فشار برای جنگ با ایران است و حتی در تدوین بخش قابل توجهی از سیاست ایرانِ ترامپ نقش داشته است.

چهره‌های نزدیک به جریان ماگا، از جمله دیو اسمیت (Dave Smith)، کمدین لیبرتارین و مهمان دائمی برنامه جو روگان، نیز زنگ خطر را به صدا درآورده‌اند. او گفته است اگر کسی شما را به جنگ با ایران دعوت می‌کند، باید با او مانند دشمن رفتار کنید.

در میان اندیشکده‌ها، جاستین لوگان (Justin Logan)، جان هافمن (Jon Hoffman) و برندَن پی. باک (Brandan P. Buck) از مؤسسه کاتو (Cato Institute) نسبت به آرایش نظامی آمریکا هشدار داده‌اند. همچنین قاضی اندرو ناپولیتانو (Andrew Napolitano)، داگ مک‌گرگور (Doug Macgregor)، دنی دیویس (Danny Davis) و در نهایت ران پال (Ron Paul)، چهره نمادین لیبرتارین و نامزد پیشین ریاست‌جمهوری، نیز مخالفت خود را ابراز کرده‌اند.

با این حال، سکوت نسبی سایر چهره‌ها نگران‌کننده است. استیو بنن حمله آمریکا به تهران را «دیوانه‌وار» خوانده، اما این اظهارنظر مربوط به حدود یک ماه پیش است. تاکر کارلسون (Tucker Carlson) نیز پیش‌تر هشدار داده بود اگر ترامپ جنگی با ایران آغاز کند، این اقدام «سیلی به صورت میلیون‌ها رأی‌دهنده‌ای» خواهد بود که به امید اولویت دادن به منافع آمریکا به او رأی دادند. اما آن سخنان مربوط به هشت ماه پیش و پیش از عملیات «چکش نیمه‌شب» (Operation Midnight Hammer) بود؛ عملیاتی که نخستین حمله مستقیم ترامپ به ایران را رقم زد.

کارلسون امروز در برابر انباشت گسترده توان نظامی آمریکا در منطقه، که حتی از آرایش نظامی ژوئن گذشته هم فراتر رفته، چندان پرصدا ظاهر نشده است؛ هرچند در گفت‌وگوی ۹۰ دقیقه‌ای اخیر خود با مایک هاکبی (Mike Huckabee)، سفیر آمریکا در اسرائیل، موضوع ایران را به چالش کشید و کمک ۳.۸ میلیارد دلاری آمریکا به اسرائیل را زیر سؤال برد. او تصریح کرد: «من به  ایران اهمیتی نمی‌دهم، من به آمریکا اهمیت می‌دهم. اگر نابودی ایران کشور مرا ثروتمندتر می‌کند، بگویید موافقم؛ اگر نه، کاملاً مخالفم.»

در این میان، عبور از ترامپ در موضوع جنگ هزینه‌بر بوده است. گرین و مَسی به‌شدت مورد خشم رئیس‌جمهور قرار گرفته‌اند؛ ترامپ حتی وعده داده بود علیه گرین در انتخابات مقدماتی اقدام کند. او از مَسی و رند پال در سخنرانی‌هایش با عناوینی تحقیرآمیز یاد کرده است.

اما پرسش اینجاست: ترامپ به چه کسانی گوش می‌دهد؟

سناتور لیندسی گراهام (Lindsey Graham)، جمهوری‌خواهی که سال‌ها مواضع جنگ‌طلبانه داشته، از نزدیک‌ترین افراد به ترامپ در این مقطع محسوب می‌شود. او با لحنی بی‌پروا احتمال کشته شدن نظامیان آمریکایی را پذیرفته و گفته است: «آیا ممکن است نیرو‌های ما هدف قرار گیرند؟ بله. آیا ایران می‌تواند پاسخ دهد؟ بله.» با این حال، او معتقد است ریسک عقب‌نشینی از جنگ بیشتر از ریسک ورود به آن است. گراهام همان سیاستمداری است که پیش‌تر گفته بود اگر هزاران نفر در جنگ با کره شمالی کشته شوند «آنجا کشته می‌شوند، نه اینجا» و حتی از «پاک کردن ایران از روی نقشه» سخن گفته بود.

مارک لوین (Mark Levin)، مجری فاکس‌نیوز (Fox News)، نیز به‌طور مداوم از تغییر رژیم در ایران دفاع می‌کند. شان هنیتی (Sean Hannity) دیگر مجری فاکس، اعتراضات داخلی ایران را دستاویزی برای توجیه مداخله خارجی دانسته است.

در سطح کارشناسان امنیتی، برت مک‌گورک (Brett McGurk) که در دولت‌های بایدن و ترامپ اول مشاور امنیت خاورمیانه بوده، از گزینه جنگ حمایت کرده است. ژنرال جک کین (Jack Keane) نیز از «حمله مشترک آمریکا و اسرائیل برای فروپاشی رژیم ایران» سخن گفته است.

هم‌زمان گزارش‌هایی منتشر شده که دولت اسرائیل به اینفلوئنسر‌های شبکه‌های اجتماعی برای ترویج روایت‌های مورد نظر خود درباره غزه و مواضع نظامی‌اش پول پرداخت کرده است. حتی تلاش‌هایی برای اثرگذاری بر نتایج جست‌وجوی هوش مصنوعی و ارسال پیامک به شهروندان آمریکایی درباره دیدگاهشان نسبت به اسرائیل مطرح شده است. اسرائیل همچنین شماری از کشیش‌های آمریکایی را به‌عنوان «سفیر» آموزش داده تا پیام‌های مورد نظر را در میان مخاطبان خود تبلیغ کنند.

زمانی که مَسی اعلام کرد برای هرگونه جنگ با ایران خواستار رأی‌گیری کنگره خواهد شد، نوشت: «از سکوت بخش نظرات لذت می‌برم، درست قبل از آنکه اینفلوئنسر‌های پولی و ربات‌ها وارد شوند.»

طبق گزارش وال‌استریت ژورنال (The Wall Street Journal)، آمریکا اکنون بیشترین حجم توان هوایی خود از زمان حمله ۲۰۰۳ به عراق را در منطقه مستقر کرده است. ترامپ در نشست موسوم به «هیئت صلح» اعلام کرد: «ایران باید توافق کند، در غیر این صورت اتفاقات بدی رخ خواهد داد.».

اما اگر آن «اتفاق بد» به معنای جنگی شبیه عراق برای تغییر رژیم در ایران باشد، تاکنون هیچ بحث عمومی جدی درباره پیامد‌های آن صورت نگرفته است. بخش بزرگی از جریان ماگای اولیه که شعار «اول آمریکا» (America First) را سر می‌داد، اکنون یا به حاشیه رانده شده یا در سکوت فرو رفته است؛ در حالی که افکار عمومی آمریکا نیز طبق نظرسنجی‌ها تمایلی به جنگ جدید ندارد.

چارلی کرک (Charlie Kirk)، پیش از ترور شدنش در سپتامبر سال گذشته، به‌شدت مخالف جنگ با ایران بود و در پادکست خود این پیام را به مخاطبان محافظه‌کار منتقل می‌کرد. آرتا موئینی (Arta Moeini) از مؤسسه صلح و دیپلماسی (Institute for Peace and Diplomacy) اخیراً نوشت کرک در جریان جنگ ۱۲روزه تلاش می‌کرد آمریکا درگیر ایران نشود و معتقد بود ترامپ تحت تأثیر مشاوران بدی قرار گرفته که صدای «اول آمریکا» را خاموش کرده‌اند.

مت گیتز (Matt Gaetz) نیز با بازنشر ویدئویی از کرک که نسبت به جنگ با ایران به درخواست اسرائیل هشدار می‌داد، نوشت: «دلم برای چارلی تنگ شده است.»

پرسش اساسی اینجاست که چرا صدا‌هایی که در سال ۲۰۱۶ و حتی کارزار ۲۰۲۴ ترامپ ستون‌های اصلی ماگا بودند، امروز خاموش شده‌اند؟ ترامپ شاید ایدئولوژیک نباشد، اما وفاداری برای او اهمیت دارد. برخورد با گرین، مَسی و پال می‌تواند برای دیگران پیام هشدار بوده باشد.

ترامپ زمانی به مهارکنندگان درون‌جناحی گوش می‌داد؛ اکنون به نظر می‌رسد صدای آنان کمتر شنیده می‌شود. اگر مسیر فعلی به جنگی فراگیر با ایران منتهی شود، این‌بار نه‌تنها خاورمیانه بلکه سیاست داخلی آمریکا نیز با تبعاتی سنگین روبه‌رو خواهد شد — جنگی که حتی بخشی از پایگاه رأی ترامپ نیز آن را نمی‌خواهد، اما ماشین قدرت در واشنگتن گویی بی‌اعتنا به این هشدار‌ها پیش می‌رود.