بارونس؛ درازترین مار وحشی جهان + عکس

هیچ‌چیز نمی‌توانست اشتیاق رادو فرِنتیو را برای دیدار با ماری که نامش «ایبو بارون» یا «بارونس» است کم کند. فرنتیو می‌گوید: «هرگز ماری به این بزرگی ندیده بودم. این مار می‌تواند به‌راحتی دست‌کم یک گوساله (اگر نگویم یک گاو بالغ) را ببلعد.»

فرنتیو، کاوشگر و عکاس تاریخ طبیعی که دو دهه است در بالیِ اندونزی زندگی می‌کند، با مارهای بزرگ بسیاری روبه‌رو شده، اما ایبو بارون شایسته یک عنوان رکوردشکن بود.

کتاب رکوردهای جهانی گینس به‌تازگی تأیید کرده که ایبو بارون (یک پایتون مشبک) به‌احتمال زیاد درازترین مار وحشیِ جهان است که اندازه‌گیری آن به‌شکل مستند و قابل‌تأیید انجام شده است. او نخستین بار اواخر سال ۲۰۲۵ در منطقه ماروسِ استان سولاوسی جنوبیِ اندونزی کشف شد.

فرنتیو از طریق فردی به نام دیاز نوگراها، راهنمای حیات‌وحش، نجات‌دهنده و مارگیر دارای مجوز از بورنئو، از وجود این پایتون غول‌پیکر باخبر شد. آن‌ها با هم به سولاوسی سفر کردند تا این جانور را از نزدیک ببینند و اندازه‌گیری کنند.

در ۱۸ ژانویه، فرنتیو و نوگراها ایبو بارون را وزن و اندازه‌گیری کردند و برای شفافیت هرچه بیشتر، کل فرایند را با عکس و ویدئو مستند کردند. آن‌ها با استفاده از متر نقشه‌برداری که مسیر طبیعی انحنای بدن مار را دنبال می‌کرد، طول کلی ۷.۲۱۵۲ متر را از سر تا نوک دم ثبت کردند. وزن این پایتون نیز ۹۶.۶ کیلوگرم بود، آن هم با معده‌ای خالی!

به گفته فرنتیو، طول واقعی این مار ممکن است حتی بیشتر هم باشد، زیرا هنگام اندازه‌گیری بیهوش نشده بود. در حالت بیهوشی، عضلات مار کاملاً شل می‌شوند و این می‌تواند ۱۰ تا ۱۵ درصد به طول بدن او بیفزاید.

رادو فرنتیوی عکاس مار غول‌پیکر ایبو بارون را مستندسازی، وزن‌کشی و اندازه‌گیری کرد. برای گرفتن این عکس که خود او را در کنار ایبو بارون نشان می‌دهد، به‌دلیل اندازه بسیار بزرگ مار، از پهپاد استفاده شد تا دید بهتری فراهم شود

پایتون‌های مشبک از پیش هم طولانی‌ترین گونه مار در جهان شناخته می‌شوند و همواره طولی بین ۳.۰۵ تا ۵.۷۹ متر دارند. در طول تاریخ، گزارش‌هایی از نمونه‌های بزرگ‌تر هم وجود داشته، اما بیشتر این ادعاها بر روایت‌های دست‌دوم یا مارهایی متکی بوده که اندکی پس از کشف کشته شده‌اند. در بسیاری از موارد، مارها پیش از آنکه اندازه‌شان تأیید شود ناپدید می‌شوند.

فرنتیو می‌گوید: «این جانوران غول‌پیکر به‌عنوان نماد جایگاه اجتماعی توجه زیادی جلب می‌کنند. همواره ناپدید می‌شوند یا اتفاق بدی برایشان می‌افتد.» بقای مستمر ایبو بارون چیزیست که او را استثنایی کرده است.

بودی پوروانتو، فعال محلی حفاظت از طبیعت که پس از انتشار خبر این مار به‌سرعت وارد عمل شد، نقش مهمی در تداوم حیات ایبو بارون داشته است. او به‌جای آنکه اجازه دهد مار فروخته یا کشته شود، آن را به تملک خود درآورد و پناهگاهی موقت در ملکش ساخت؛ جایی که ایبو بارون اکنون کنار چند مارِ نجات‌یافته دیگر زندگی می‌کند.

رهاسازی او در طبیعت محلی پرخطر خواهد بود؛ زیرا طعمه‌های بزرگ، مانند بابیروسا و دیگر خوک‌های وحشی کمیاب هستند، در حالی که سکونتگاه‌های انسانی فراوان هستند.

فرنتیو توضیح می‌دهد: «پایتونی به این بزرگی ممکن است به سمت یک روستا کشیده شود و وقتی این اتفاق بیفتد، تقریباً با قطعیت کشته خواهد شد.»

در سراسر اندونزی، از دست رفتن زیستگاه و کاهش طعمه‌ها سبب شده مارهای بزرگ تماس نزدیک‌تری با انسان‌ها پیدا کنند. پایتون‌های مشبک سمّی نیستند، اما اندازه و قدرتشان آن‌ها را به شکارچیانی مرگبار تبدیل می‌کند که قادرند دام‌ها و در موارد نادر، انسان‌ها را بکشند. ترس انسان‌ها اغلب به مرگ مارها می‌انجامد؛ مارهایی که برای گوشت‌شان هم شکار می‌شوند و هدف تجارت غیرقانونی حیات‌وحش قرار می‌گیرند.

رادو فرنتیو، بودی پوروانتو و روستاییان سولاوسی جنوبیِ اندونزی، پس از انجام اندازه‌گیری‌ها، «بارونس» را برای گرفتن یک عکس گروهی بلند می‌کنند. در هر لحظه دست‌کم هشت نفر برای مهار ایمن این مار لازم بود

برای فرنتیو، نوگراها و پوروانتو، ایبو بارون فرصتی برای تغییر این روند است. آن‌ها با محافظت از او و در معرض دید نگه‌داشتنش، از جمله از طریق به‌رسمیت‌شناخته‌شدن توسط کتاب رکوردهای جهانی گینس، می‌خواهند نشان دهند زنده‌بودن مارهای غول‌پیکر ارزشی بیش از مرده‌بودن‌شان دارد.

فرنتیو می‌گوید: «این اقدام می‌تواند به این جانور اهمیت بدهد و امیدوارم برای آن ارزش ایجاد کند. می‌تواند جوامع محلی را توانمند سازد تا از این حیوانات مراقبت کنند و آن‌ها را منبعی بلندمدت ببینند.» او به رشد یک حوزه خاص از گردشگری هِرپِتولوژیک (تورهای حیات‌وحش با تمرکز بر مشاهده خزندگان و دوزیستان) به‌عنوان یکی از مسیرهای پیشِ‌رو اشاره می‌کند.

فرنتیو با دقت تأکید می‌کند که ایبو بارون را دارنده رکوردِ همیشگی نمی‌داند، چون ممکن است مارهای حتی بزرگ‌تری هم وجود داشته باشند. او می‌گوید: «ذره‌ای باور ندارم که این بزرگ‌ترین مار وحشی باشد. من فقط خوش‌شانس بودم. هنوز شگفتی‌های زیادی در دنیا وجود دارد. این یکی از آن‌هاست و فکر نمی‌کنم آخرینشان باشد.»