اقتصاد ایران سالهاست با یک دوگانگی حلنشده زندگی میکند: از یکسو در اسناد و سخنرانیها از «جهش تولید»، «صادرات غیرنفتی» و «تابآوری در تحریم» سخن گفته می شود و از سوی دیگر، در عمل با صنایعی که دقیقاً این سه هدف را ممکن میکنند، رفتاری مقطعی و گاه تنبیهی داریم. صنعت فولاد در قلب همین تناقض ایستاده است؛ صنعتی پیشران که هم زنجیرهای از فعالیتهای بالادست و پاییندست را فعال میکند، هم سهم معناداری در اشتغال و ارزش افزوده دارد، هم یکی از پایههای اصلی صادرات غیرنفتی است.