انقلاب اسلامی از نخستین روزهای طلوعش، با زبانی دیگر با دنیا سخن گفت. زبانی که در آن، دفاع، تنها پشت سنگرها معنا نمیشد؛ تهاجمی بود روحی، فکری و ایمانی که از اعماق باور ملتی برخاسته بود که «حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکیلُ» را نه شعار، که استراتژی زیستی خویش قرار داده بود. آنان که در سالهای ابتدایی انقلاب، با تمام توان در میدانهای سخت جنگ حاضر شدند، در واقع پیش از آن، در میدان نرم ایمان و اراده پیروز شده بودند. اما امروز، پس از دههها، گاه به نظر میرسد آن موضع تهاجمی مبتنی بر عظمت، در پیچ …